artykuły
Pedagog w kontakcie z dzieckiem niesłyszącym PDF Drukuj Email
Wpisany przez Katarzyna Wrońska   
czwartek, 07 października 2010 07:12

 

Pedagog w kontakcie z dzieckiem niesłyszącym

Kilka uwag o zasadach pracy z dzieckiem dotkniętym niepełnosprawnością narządu słuchu


Jestem pedagogiem specjalnym, surdopedagogiem. Moimi podopiecznymi oprócz dzieci z różnymi rodzajami niepełnosprawności są dzieci niesłyszące. Przyznam, że praca z dzieckiem niepełnosprawnym jest trudna, wymagająca wiele cierpliwości, pogłębiania wiedzy, ale przede wszystkim skłaniająca do ciągłego „uczenia się drugiej osoby” jej potrzeb, możliwości.

Mój kontakt z osobami niesłyszącymi rozpoczął się już podczas studiów pedagogicznych, gdzie część moich kolegów i koleżanek była osobami niesłyszącymi. Wtedy były to moje pierwsze doświadczenia w kontakcie z osobami uszkodzonym słuchem, chociaż przyznam, iż początkowo sprawiały mi one trudność, budziły lęk o to czy zostanę zrozumiana lub czy ja nie będę miała problemu ze zrozumieniem. Dzisiaj, kiedy codziennie doświadczam bycia z niesłyszącymi nie borykam się z żadnymi obawami. Jestem przekonana, że otwarcie się na drugiego, bycie autentycznym w swoim zachowaniu zaowocują dobrymi relacjami.

Dziecko z uszkodzonym słuchem w swoim życiu musi pokonać wiele barier szczególnie tych związanych z komunikacją z osobami słyszącymi. Często obawa przed brakiem zrozumienia ze strony osoby słyszącej powoduje niechęć do nawiązywania kontaktów, wycofywanie się z życia społecznego. My nauczyciele jesteśmy odpowiedzialni za pomoc dzieciom niesłyszącym we wkraczanie w świat języka, harmonijny rozwój relacji z innymi, wsparcie w pokonywaniu wszelkich trudności. Nie są to zadania łatwe, niekiedy wymagające kilku lat żmudnej pracy, nie zawsze przynoszącej oczekiwane efekty.

Poruszając zagadnienie nauczyciel – dziecko niesłyszące chciałabym przedstawić kilka istotnych zasad, które mogą posłużyć nauczycielom dzieci z uszkodzonym słuchem w ich codziennej pracy.

1. Nauczyciel, mówiąc do całej grupy dzieci, powinien stać w pobliży dziecka niesłyszącego zwrócony twarzą w jego stronę.

2. Należy umożliwić dziecku zwracanie się ku kolegom odpowiadających na zajęciach, co ułatwi lepsze zrozumienie ich wypowiedzi.

3. Należy mówić wyraźnie, używając normalnego głosu i intonacji, unikać gwałtownych ruchów głową czy nadmiernej gestykulacji.

4. Należy zadbać o spokój i ciszę w sali.

5. Nauczyciel powinien upewnić się czy polecenie podawane całej grupie dzieci jest właściwie zrozumiane przez dziecko niesłyszące.

6. Dziecko niesłyszące powinno siedzieć przy najbliższym nauczycielowi stoliku, najlepiej koło okna.

7. Dziecko niesłyszące może mieć wolniejsze niż pozostali tempo pracy. Wynikać to może min. z tego, iż ma trudności z wykonywaniem kilku poleceń jednocześnie.

8. W czasie zajęć wskazane jest używanie jak najczęściej pomocy wizualnych i tablicy.

9. Należy podawać proste polecenia.

10. Przy ocenie prac związanych z pisaniem nie należy oceniać błędów wynikających z niedosłuchu. Nie powinny one obniżać ogólnej oceny pracy.

11. Przy ocenie należy uwzględnić własną aktywność i wkład pracy ucznia a także jego stosunek do obowiązków.

12. Należy wydłużać czas na podjęcie decyzji, udzielenie odpowiedzi, wykonanie zadań.

13. Należy wypracować płaszczyzny porozumienia pozawerbalnego dostosowanego do potrzeb i możliwości dziecka.

14. Należy stosować metody wizualizacji, praktycznego działania, aktywizujące, wiązania teorii z praktyką.

15. Do zadań nauczyciela należy także przełamywanie stresu i napięcia emocjonalnego, jaki towarzyszy dziecku, zwłaszcza przy nawiązywaniu kontaktów a także przy odpowiedziach ustnych na forum grupy.

Bardzo pomocne dla nauczyciela w relacjach z dzieckiem niesłyszącym mogą być opracowane przez profesor Kazimierę Krakowiak prośby dziecka z uszkodzonym słuchem.

1. Proszę Cię, patrz na mnie uważnie i słuchaj. Staraj się dobrze zrozumieć, to, co przekazuję Ci gestem i słowami. To, że nie zauważasz moich prób rozmowy z Tobą i że tak często nie rozumiesz co chcę Ci powiedzieć odbiera mi odwagę i chęć mówienia.

2. Proszę Cię, mów do mnie spokojnie i powoli. Nie spiesz się i nie trać cierpliwości. Nie oburzaj się, że znowu mało zrozumiałem, ale uwierz, że staram się rozumieć i rozumiem coraz więcej.

3. Proszę Cię, kiedy mówisz, zbliż się do mnie i zwróć w moim kierunku całe ciało. Chcę jak najlepiej słyszeć Twój głos, muszę też widzieć całą Twoją twarz i ręce.

4. Proszę Cię, nigdy nie zapominaj, że także słyszę i że lubię słuchać dźwięków. Pozwól mi słuchać i uczyć się słuchania.

5. Proszę Cię, pamiętaj, że nie mogę słyszeć doskonale, nawet z aparatami słuchowymi. Pomóż mi dokładnie widzieć i lepiej wyobrazić sobie słowa. Zawsze lepiej słyszę te słowa, które potrafię sobie wyobrazić. Dlatego pozwól mi długo i dokładnie poznawać słowa. Wymawiaj je kilkakrotnie, głośno i wyraźnie, pozwól mi dotykać Twojej Twarzy, gdy mówisz, pozwól mi odróżniać i rozpoznawać wymawiane dźwięki.

6. Proszę Cię, pomóż mi dobrze zrozumieć to, co do mnie mówisz. Każde słowo, każda jego forma w zdaniu, każdy związek słowa ze słowem wymagają dokładnego poznania. Dlatego wyjaśnij mi cierpliwie ich znaczenie i ich związek z ludźmi, przedmiotami, czynnościami, zjawiskami, ich przydatnością do wyrażania, nazywania, pytania, przekonywania.

7. Proszę Cię pozwól mi ćwiczyć mój głos. Nie gniewaj się, że hałasuję i wybacz mi, że mój głos nie jest piękny. Nie uciszaj mnie i nie zabraniaj mi wydawać dźwięków.

8. Proszę Cię, pozwól mi mówić tak jak potrafię. Nie wstydź się za mnie i nie poprawiaj mnie, co chwila.

9. Proszę Cię, pozwól mi poznawać świat. Tak bardzo lubię patrzeć, myśleć i samodzielnie rozwiązywać problemy. Często jednak nie mogę sobie sam poradzić z trudnościami w zrozumieniu otaczających mnie zjawisk i potrzebuję Twojego wyjaśnienia.

10. Proszę Cię, pamiętaj, że jestem osobą, rozwijającym się człowiekiem. Nie upokarzaj mnie robieniem ze mnie „pokazowego okazu” i nie udowadniaj natrętnie wszystkim, że doskonale nauczyłaś mnie rozumieć i mówić, że mimo wszystko Ty i ja odnosimy sukcesy. Pomóż mi poznać i zrozumieć moje rzeczywiste umiejętności.

Nauczyciel dziecka niesłyszącego jest dla niego przewodnikiem, który prowadzi go w skomplikowany świat słyszących, wyjaśnia niezrozumiałe sytuacje. Chociaż nie raz nam, nauczycielom, jest ciężko, a nasze wysiłki wydają się być bezowocne nie traćmy wiary w swoje możliwości. Czasem, gdy zawodzą wszystkie metody umiejmy oprzeć się na własnej intuicji i być może ona podpowie nam najlepsze rozwiązanie.

 

mgr Katarzyna Wrońska

 

Literatura

1. Krakowiak K., Sękowska J., Mówimy z fonogestami. Przewodnik dla rodziców i przyjaciół dzieci i młodzieży z uszkodzonym słuchem, Warszawa, 1996r.

2. Materiały szkoleniowe Doskonalenie kompetencji nauczycieli w pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych, Samorządowy Ośrodek Doradztwa Metodycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Kielcach, Kielce 2009r.

Poprawiony: piątek, 31 sierpnia 2012 07:07
 
Zalety przedszkola PDF Drukuj Email
Wpisany przez edziecko.pl   
poniedziałek, 27 września 2010 19:35

 

ZALETY PRZEDSZKOLA

Przede wszystkim przedszkole rozwija społecznie. I to nie tylko jedynaków, którzy dowiadują się, że nie są centrum wszechświata i że inni ludzie też mają swoje potrzeby... Zasady obowiązujące w kontaktach z ludźmi musi poznać każdy i przedszkole bardzo się w tym przydaje. Dziecko uczy się dzielić z innymi, czekać na swoją kolej, współpracować i... walczyć o swoje.

***

Zabawa w grupie lepiej niż jakiekolwiek tłumaczenia pozwala zrozumieć i doświadczyć, na czym polega współdziałanie. Nawet przy najzwyklejszym budowaniu z klocków widać korzyści płynące z podziału pracy, wzajemnych ustępstw, cierpliwego czekania. To świetna szkoła kompromisu.  Od kolegów wiele się można nauczyć (i to wcale nieprawda, że tylko brzydkich słów), bo czasem zwyczajnie nie wypada nie umieć tego co oni. Dzieci, które nie potrafiły na dobre rozstać się z pieluchami, niemal z dnia na dzień zaczynają w przedszkolu korzystać z toalety. Trzylatki, które do tej pory niewiele mówiły, nagle stają się rozmowne.

***

Poza tym przedszkolna grupa stanowi małą, różnorodną społeczność, w której uwidoczniają się ludzkie charaktery, temperamenty, zdolności. Komuś wypada pomóc, z kimś jest trudno wytrzymać (ale jakoś trzeba), z kimś innym można się zaprzyjaźnić, a z kimś - pokłócić. Dziecko stopniowo uczy się, jakie zachowania są akceptowane w grupie, a jakie nie. Dowie się, że nie wolno bić ani obrażać innych. Nauczy, że jeśli się kogoś uraziło, warto powiedzieć: "przepraszam". Zrozumie, że trzeba postępować uczciwie. Raczej nie zmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ale z pewnością zyska solidne podstawy zasad współżycia z ludźmi.

Zabawa, zabawa

W przedszkolu nadarza się wiele okazji, by rozwinąć skrzydła wyobraźni. To tutaj jest miejsce na zbudowanie wielkiego zamku z materacy i koców, da się latać na miotle i tańczyć. To tutaj na placu zabaw jest niemal prawdziwa rakieta kosmiczna, która tylko czeka na pilota. Tutaj można być ogrodnikiem i jeśli pani pozwoli, samemu zasadzić w ogrodzie kwiaty, a potem wiernie im kibicować. W przedszkolu można zostać aktorem i wystąpić przed prawdziwą, dużą widownią. Przeżywać wielką tremę,a potem radość i satysfakcję, gdy po opadnięciu kurtyny słychać niemilknące brawa.

 

Nowi ludzie, nowe doświadczenia

Choć to brzmi banalnie, przedszkole naprawdę poszerza horyzonty. Uczy myślenia, pozwala zdobywać wiedzę, chłonąć nowe informacje. Tu dziecko dowiaduje się, co to jest Marzanna i po raz pierwszy przeżywa powitanie wiosny. Może zbierać w ogrodzie kolorowe liście i wraz z panią ułożyć swój pierwszy zielnik. Może po raz pierwszy pójść do teatru lalkowego i zobaczyć, co dzieje się za kulisami. Może nauczyć się śpiewać na cały głos i poznać dziesiątki piosenek.

 

***

Ważne jest też to, że przedszkolak pozna nie tylko rówieśników, ale także dorosłych, którzy będą dla niego niekwestionowanymi autorytetami. Pani w przedszkolu często staje się niemal tak ważna jak mama. To cenne doświadczenie - że poza mamą, tatą, babcią i dziadkiem istnieją inni, godni zaufania dorośli.

 

Lekcja samodzielności

Choć trzy- czterolatek nie wyobraża sobie nawet, że większą część swego życia spędzi z dala od mamy, przedszkole go z tym oswoi. I nauczy samodzielności.

 

***

W domu rodzice zwykle chętnie wyręczają malca w różnych czynnościach ("żeby było szybciej"). W przedszkolu nauczycielki na początku pomogą mu, ale z czasem będzie musiał sobie radzić sam. A nawet jeśli już wcześniej potrafił we właściwej kolejności włożyć majtki, skarpetki, koszulkę, bluzę, nie mówiąc o kurtce i butach, tutaj będzie mógł poćwiczyć tę umiejętność i nabrać wprawy. Nauczy się także jeść łyżką i widelcem, wycierać nos, myć ręce przed jedzeniem, spuszczać wodę w toalecie, a kto wie, może nawet sprzątać rozrzucone zabawki.

 

Upust dla energii

W przedszkolu dziecko o niespożytej energii będzie miało wiele możliwości, by ją rozładować - z pożytkiem zarówno dla własnego zdrowia fizycznego, jak i psychicznego zdrowia rodziców. Nie sposób się tam nie ruszać. Rytmika, taniec, gimnastyka korekcyjna, zabawy z piłką, skakanie na jednej nodze - domownicy mogliby takiej dawki nie znieść... Można wziąć udział w olimpiadzie przedszkolaków, poznać smak sportowej rywalizacji, poczuć zarówno słodycz zwycięstwa i gorycz porażki. No i w ogrodzie można wybiegać się za wszystkie czasy.

 

Ćwiczenie odporności

Pobyt przedszkolu to również niezłe ćwiczenie odporności. Zwłaszcza w pierwszym roku dzieci dużo chorują. Oczywiście nie jest to miłe, ale, jak twierdzą doświadczeni pediatrzy, to najlepszy sposób na zahartowanie organizmu i wzmocnienie systemu immunologicznego. Zdaniem lekarzy pięć, sześć infekcji w ciągu roku to norma, która nie powinna być powodem do niepokoju. A dziecko, które odchoruje swoje w przedszkolu, w szkole choruje znacznie mniej.

 

Przygotowanie do szkoły

Nie bez powodu ta instytucja nazywa się tak, jak się nazywa. Nauczycielki przekażą tutaj dziecku sporą porcję wiedzy, nauczą literek i cyferek, co oczywiście przyda się w dalszej edukacji, malec pozna także właściwe dla jego wieku podstawy angielski a podczas zabaw zdobędzie wiadomości z pogranicza fizyki i biologii.

 

***

Kto wie, czy jednak nie ważniejsze od licznych przyswojonych informacji są umiejętności niezbędne nie tylko w szkole: rozumienia i spełniania poleceń  (na początek choćby: "gdy podniosę rękę, wszyscy klaszczą"), skupiania uwagi  (np. na bajce czytanej przez panią), kończenia tego, co się rozpoczęło, sprzątania po sobie i ponoszenia konsekwencji własnego postępowania...

 

 

www.edziecko.pl

Poprawiony: piątek, 31 sierpnia 2012 07:06
 
Dlaczego warto chodzic do przedszkola? PDF Drukuj Email
Wpisany przez przedszkolabezgranic.eu   
poniedziałek, 27 września 2010 19:31

 

DLACZEGO WARTO CHODZIĆ DO PRZEDSZKOLA?

·  W Przedszkolu dziecko poznaje zasady życia w społeczności.

·  Zdobywa przyjaciół, kłóci się z nimi i uczy się rozwiązywać konflikty.

·  W Przedszkolu kształtuje się jego samodzielność, której będzie potrzebował w szkole- spędzi tam przecież jedną czwartą życia.

·  Nauczy się także wielu rzeczy, nie zdając sobie z tego sprawy, zajęcia w formie zabawy nie są wyłącznie odpoczynkiem.

·  Z pomocą wychowawcy będzie rozwijał umiejętność porozumiewania się i nawiązywania kontaktu, między innymi poprzez komentowanie opowiadań i obrazków.

·  Śpiewanie i wyliczanki pomogą dziecku opanować artykulację, posługiwanie się głosem, a słuchanie utworów muzycznych nauczy je odróżniać dźwięki i udoskonali słuch.

·  Rysowanie kółek, kresek, wypełnianie obrazków kolorami, pisanie literek rozwinie zdolności manualne dziecka i zapozna je z pismem.

·  Ważne będzie także dla niego poznawanie własnego ciała i jego możliwości na zajęciach fizycznych.

·  Zestawienie przedmiotów według kształtu i barwy, porównywanie ich, oswaja je z matematyką, a zakładanie hodowli roślin, przycinanie, sklejanie modeli itp. Na pewno je zainteresuje.

·  Zalety przedszkola można mnożyć, dlatego mamy, które posyłają swoje pociechy do przedszkola ze względu na pracę, nie powinny mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

Edukacja przedszkola jest bardzo ważna dla wszechstronnego rozwoju dziecka.

 

przedszkolabezgranic.eu

Poprawiony: piątek, 31 sierpnia 2012 07:07
 
Czy przedszkole jest potrzebne? PDF Drukuj Email
Wpisany przez www.publikacje.edu.pl   
poniedziałek, 27 września 2010 19:17

 

CZY PRZEDSZKOLE JEST POTRZEBNE?

Wychowanie przedszkolne obejmuje wspomaganie rozwoju i wczesną edukację dzieci od trzeciego roku życia do rozpoczęcia nauki w klasie sześcioletniej szkoły podstawowej. Przedszkole jest więc naszą pierwszą placówką i dlatego też pozostaje, u większości z nas, na długo w pamięci. Warto więc zadać sobie pytanie, czy przedszkole dla większości dzieci jest to zło konieczne czy zupełnie przeciwnie miejsce radości, gdzie panuje miła atmosfera i przyjemne wspomnienia?

Przedszkole pełni wiele funkcji zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. W placówce tej najwcześniej bowiem rozpoznawane są możliwości dziecka, co jest istotne także dla rodzica. Tutaj dziecko ma możliwość rozwijania specyficznych dla siebie właściwości, uzdolnień oraz skłonności. Nauczyciele natomiast udzielają dyskretnej, bardzo subtelnej pomocy dzieciom w ich wysiłku poznawania świata.

W przedszkolu dzieci mają szansę także przeżycia radości, samodzielności. Jest to dla nich niezapomniane wrażenie, kiedy mogą zrobić coś same, "pod okiem" nauczyciela. Dzieci uczą się również współpracować, jednoczą się ze sobą; to tutaj bowiem powstają pierwsze przyjaźnie albo też kłótnie. Dzieci spotykają się w przedszkolu z różnymi sposobami organizacji działania: praca w grupie, praca w parach itp. Tutaj dziecko, przy pomocy nauczyciela może weryfikować swoją wiedzę samodzielnie, porównując wiedzę nową z uprzednią, zdobywa nowe doświadczenia. Eksperymentowanie, pozwalanie dzieciom na skojarzenia, wymyślanie, tworzenie, otwartość to także możliwości jakie dziecko spotyka w tej placówce. Dziecku stwarzane są tutaj też szanse poznawania przez dziecko własnych kompetencji; stwarzanie okazji do poznawania. Jest to rozwijająco-kształcąca funkcja przedszkola.

Istotną funkcją placówek przedszkolnych jest również wspomaganie zabiegów wychowawczych rodziców. Nauczyciele pracujący w przedszkolu informują rodziców o zachowaniu się dziecka. Z tym wiąże się również uzgadnianie kierunku, rodzaju, zakresu działań wychowawczych w przedszkolu i w szkole. Rodzice mogą także wspólnie z nauczycielami opracowywać warunki do rozwoju dzieci, mogą oni także włączyć się w urządzanie sal w przedszkolu. Przedszkole zapoznaje także rodziców z możliwościami współistnienia z dziećmi; poszukuje też przyczyn złych zachowań dzieci, a zarazem pedagogizuje rodziców.

Placówki przedszkolne zapewniają opiekę, wychowanie i uczenie się  w atmosferze akceptacji i bezpieczeństwa. Przedszkole jest źródłem wrażeń i spostrzeżeń niezbędnych do pracy myślowej, tworzenia pojęć, rozwijania mowy, może ono również dostarczyć wzorów postępowania, sprzyja kształtowaniu więzi społecznych, wielu postaw: współzawodnictwa, zaradności, jak też wyrabianiu wielu umiejętności przydatnych w życiu.

 

 

www.publikacje.edu.pl

Poprawiony: piątek, 31 sierpnia 2012 07:07
 
Zdrowe odżywianie dziecka w wieku przedszkolnym PDF Drukuj Email
Wpisany przez Ewa Haber   
środa, 22 września 2010 19:52

 

ZDROWE ŻYWIENIE DZIECKA W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

Właściwy sposób odżywiania ma decydujący wpływ na zdrowie, sprawność fizyczną i umysłową. Zdrowe żywienie dziecka ma decydujący wpływ na jego dalszy rozwój. Nieprawidłowe żywienie powoduje zaburzenia procesów wzrastania i biologicznych procesów życiowych. Wiek przedszkolny jest okresem dalszego wzrastania. Od początku 4 roku życia do ukończenia 6 roku życia dziecka przyrost wysokości ciała wynosi około 20 cm., a masy 7-8 kg.

Na prawidłowe żywienie ma wpływ jakości życia dziecka w rodzinie i spożywanie posiłków w placówkach przedszkolnych. Jednym z zadań przedszkola jest zapewnienie dzieciom racjonalnych posiłków dostarczających niezbędnych składników odżywczych oraz wykształcenie odpowiednich nawyków żywieniowych na całe życie. Bardzo ważną sprawą jest przekazywanie prawidłowych nawyków żywieniowych, korygowanie złych przez osoby dorosłe zarówno w domu jak i w przedszkolu.

Zabawy i zajęcia w przedszkolu np. bardzo lubiane przez dzieci na temat gospodarstwa domowego i przygotowywania potraw są okazją do kształtowania pożądanych nawyków racjonalnego odżywiania się. Prawidłowe żywienie to takie, które zaspokaja zapotrzebowanie organizmu pod względem energetycznym i składników odżywczych.

Pożywienie dziecka przedszkolnego powinno zawierać:

składniki budulcowe (białko, sole mineralne),

składniki energetyczne ( węglowodany, tłuszcze i częściowo białka),

składniki regulujące (witaminy, sole mineralne).

Żywienie dziecka powinno uwzględniać, przede wszystkim składniki budulcowe i regulujące. Zapotrzebowanie na poszczególne składniki ulega zmianie w zależności od wieku, tempa wzrastania, budowy ciała, aktywności fizycznej Bardzo ważne jest zachowanie proporcji między składnikami, spożywanie produktów ze wszystkich grup, urozmaicanie posiłków, regularne podawanie o określonych porach, produktów bez drobnoustrojów i zanieczyszczeń.

Bardzo ważne dla prawidłowego rozwoju organizmu dziecka jest dostarczanie mu wysokowartościowego białka, witamin z grupy B oraz A i D, a także wapnia. Zawarte są one w mleku, które jest najcenniejszym produktem spożywczym. Niedobór wapnia w organizmie grozi nieprawidłowym rozwojem i złamaniami kości oraz krzywicą. Dlatego tak ważne jest, by mleko i jego przetwory często gościły na stołach nie tylko w przedszkolu, ale również w domu rodzinnym dziecka.  Dużo witamin głównie witaminy C oraz składników mineralnych i błonnika, zawierają warzywa i owoce. Częściowy niedobór witaminy C powoduje osłabienie, bladość skóry, bole głowy, krwawienia z dziąseł, dużą wrażliwość na choroby zakaźne. Z kolei niedobór błonnika negatywnie wpływa na pracę przewodu pokarmowego, powoduje zaparcia. Aby temu zapobiec, dzieci w wieku przedszkolnym winny spożywać dużo owoców i warzyw nie tylko surowych, ale także gotowanych. Bogate w witaminy składniki mineralne i błonnik jest pieczywo razowe, które reguluje pracę przewodu pokarmowego, ułatwia utrzymywanie należytej masy ciała. Dzieci w wieku przedszkolnym należy też przyzwyczajać do ograniczenia spożywania słodyczy, gdyż chroni zęby przed próchnicą i ułatwia utrzymanie odpowiedniej masy ciała.

Prawidłowe żywienie jest problemem bardzo aktualnym ze względu na znaczenie dla zdrowia, rozwoju dziecka, planowanie budżetu domowego, przedszkolnego. Zgodnie z Narodowym Programem Zdrowia odpowiedzialność za właściwe żywienie spoczywa nie tylko na rodzicach ale i wychowawcach.

Prawidłowe żywienie obejmuje:

jakość produktów spożywczych, ilość dostarczanej energii,

proporcję składników z racji pokarmowej,

rozkład dziennej racji pokarmowej na posiłki.

Rodzice i wychowawcy  powinni zapobiegać niedoborom pokarmowym, zapoznawać się z omawianymi problemami. W tym celu należy dążyć do:

wyrabianie pozytywnego stosunku do pożywienia zawierającego potrzebne dla zdrowia składniki;

włączanie do diety dość dużej ilości warzyw i owoców oraz produktów mlecznych,

przyzwyczajanie do spożywania pokarmów twardych wymagających wzmożonej pracy szczęk;

ograniczenia podawania dzieciom potraw zbyt tłustych i mało urozmaiconych,

wyrabianie ostrożności wobec nieznanych grzybów, owoców i warzyw,

wyrabianie negatywnych postaw wobec szkodliwych używek.

Jednym z warunków racjonalnego odżywiania się jest regularność spożywania posiłków (co 3,4 godziny). Bardzo ważne dla zdrowia  jest spożywanie posiłków w pogodnym, spokojnym nastroju. Dlatego od najmłodszych lat należy kształtować u dzieci nawyki kulturalne związane ze spożywaniem posiłków. Należy pamiętać o tym, że 3 – latki posługują się łyżeczką i łyżką, 4 – latki próbują posługiwać się widelcem, a 5 – latki prawidłowo posługują się widelcem i podejmują próby posługiwania się nożem. Natomiast dzieci 6 – letnie posługują się już prawidłowo wszystkimi sztućcami. W grupach starszych nakrywają do stołu dyżurni. Ukształtowane nawyki i przyzwyczajenia związane ze sposobem odżywiania, spożywania posiłków w wieku przedszkolnym rzutują na całe życie.

 

PAMIĘTAJ, DIETA TWOJEGO DZIECKA POWINNA BYĆ UROZMAICONA

Wiek 4- 6 lat jest bardzo istotny ze względu na kształtowanie się nawyków żywieniowych. Od tego czy będą one właściwe zależy postawa rodziców wobec żywienia. Warto więc zwracać uwagę co i ile nasze dziecko zjada. W diecie naszego malucha powinno się znaleźć:

2-3 szklanki mleka o obniżonej zawartości tłuszczu, jogurt, ser pokryją one zapotrzebowanie na wapń;

drób, ryby, chude mięso, dostarczą do organizmu białko i żelazo;

surowe lub lekko podgotowane jarzyny i owoce uchronią przed niedoborem składników mineralnych, witamin;

mouslii, pełnoziarniste pieczywo są źródłem węglowodanów złożonych i błonnika

Unikajmy słodyczy, napojów gazowanych, tłustych, ciężkostrawnych potraw, są one przyczyną powstawania nadwagi.

Opracowanie:

mgr Ewa Haber

mgr Agnieszka Wysocka

mgr Marzena Kucharska

Poprawiony: piątek, 31 sierpnia 2012 07:07